Een klant bestelt om half elf ’s avonds een lampje bij een Nederlandse webshop. Binnen enkele seconden gaat er een bericht naar een magazijn in Shenzhen, waar iemand het pakketje inpakt en verstuurt zonder dat er ergens een Chinese naam op komt. De webshopeigenaar heeft het product nooit gezien en ligt op dat moment te slapen.

Dat is dropshipping, en het klinkt als de heilige graal van e-commerce. In werkelijkheid ben je de marketingvoorkant van een fabriek aan de andere kant van de wereld, met dunnere marges dan je denkt en sinds kort met wettelijke verplichtingen die het model flink beperken. Hieronder de hele keten, inclusief de rekensom en de valkuilen.

Hoe de keten werkt

Bij een gewone winkel koopt de ondernemer eerst honderd stuks in en verkoopt die daarna. Hij draagt het voorraadrisico. Bij dropshipping staat die volgorde om: de verkoop gebeurt vóór de inkoop.

Technisch gaat dat in vier stappen. Een klant koopt iets in jouw webshop voor dertig euro en dat geld komt op jouw rekening. Je webshopsoftware stuurt de ordergegevens via een koppeling automatisch door naar de leverancier. Jij betaalt die leverancier de inkoopprijs plus verzendkosten, bijvoorbeeld tien euro. En de leverancier stuurt het pakket rechtstreeks naar jouw klant.

Die laatste stap gebeurt als blind shipping: er zit geen factuur, geen logo en geen reclame van de fabriek in de doos. Voor de klant lijkt het alsof jij het hebt verstuurd.

Waarom AliExpress niet meer het antwoord is

Rond 2016 tot 2020 draaide vrijwel iedere dropshipper op AliExpress in combinatie met de plugin Oberlo, die inmiddels niet meer bestaat. Je kocht letterlijk per stuk in op een consumentenplatform.

Dat werkt nu niet meer. AliExpress is te traag en te duur zodra je volume draait, en klanten accepteren geen levertijd van drie weken meer. Professionele dropshippers zijn overgestapt op twee andere routes.

De private agent

Zodra je tien tot twintig bestellingen per dag hebt, schakel je een private agent in. Dat is een contactpersoon in China met een eigen magazijn.

Je stuurt hem een productlink. Hij gaat naar de fabriek, koopt er vijfhonderd in, controleert de kwaliteit en verstuurt ze via snellere lijnen als YunExpress of 4PX. Daarmee gaat de levertijd van drie weken naar zes tot tien dagen, en zak je in inkoopprijs omdat je niet langer per stuk koopt.

Lokale opslag

De tweede route is een kleine voorraad inkopen en die laten opslaan bij een fulfilmentcentrum in het land waar je verkoopt. Dan kun je morgen leveren, wat je conversie merkbaar verhoogt.

Het nadeel is dat je vooraf moet investeren in voorraad en daarmee weer voorraadrisico draagt. Strikt genomen is het dan geen dropshipping meer.

Waar de winst blijft

Hier verkijken beginners zich massaal op. De redenering “ik koop in voor vijf en verkoop voor twintig, dus vijftien euro winst” klopt niet, omdat de grootste kostenpost er niet in zit.

Een realistische verdeling van een verkoop van dertig euro ziet er zo uit.

De post die mensen vergeten is de advertentiekosten per klant. Op TikTok of Meta betaal je al snel tien euro om één koper te vinden, evenveel als het product zelf kost. Onder de streep houd je vaak tien tot twintig procent over.

De btw-post in dit voorbeeld is bewust versimpeld. Je draagt btw af over je omzet, maar de btw die je zelf betaalt over ingekochte goederen en diensten kun je als ondernemer terugvragen. Effectief betaal je dus over je marge, wat het eindresultaat gunstiger maakt dan de rekensom hierboven suggereert. Hoeveel precies hangt af van je situatie, en dat is een vraag voor een boekhouder.

Jij bent de importeur, en dat is sinds kort zwaarder geworden

De meest gemaakte denkfout is dat je slechts een doorgeefluik bent. Juridisch ben jij de partij die het product op de Europese markt brengt, en daarmee draag je de verantwoordelijkheid.

Sinds 13 december 2024 geldt de Europese productveiligheidsverordening, de GPSR. Die stelt een eis die klassieke dropshipping direct raakt: voor elk consumentenproduct op de EU-markt moet er een verantwoordelijke marktdeelnemer binnen de EU zijn. Dat kan de fabrikant zijn, een importeur, een gemachtigde of een fulfilmentdienstverlener. Is er niemand aangewezen, dan mag het product niet verkocht worden.

Bij verkoop op afstand moet je bovendien bij het aanbod zelf de naam, het postadres en het e-mailadres van die verantwoordelijke vermelden, plus veiligheidswaarschuwingen in een taal die de klant begrijpt. In Nederland houdt de NVWA hier toezicht op.

Voor wie rechtstreeks vanuit een Chinese fabriek verkoopt zonder EU-vertegenwoordiging is dat een probleem. Ofwel je regelt die verantwoordelijke persoon, ofwel je mag het product formeel niet aanbieden. Er zijn partijen die deze rol tegen betaling op zich nemen, maar dat kost geld en administratie, en dat drukt precies op die dunne marge.

Daarnaast blijven de bekende verplichtingen gelden. Productaansprakelijkheid ligt bij jou: vliegt het huis van je klant in de fik door een goedkope ledstrip, dan is de Chinese fabriek in de praktijk onbereikbaar en sta jij vooraan. Het herroepingsrecht van veertien dagen geldt onverkort, terwijl retourneren naar China zelden rendabel is. Retouren stapelen zich dus op in je eigen schuur, of je laat ze vernietigen. En de klantgegevens die door jouw shop lopen vallen onder jouw verantwoordelijkheid, ook als je ze doorstuurt naar je leverancier.

Wat je nodig hebt om te starten

De gangbare opzet bestaat uit drie onderdelen. Shopify is marktleider als platform en het eenvoudigst in gebruik. Voor de koppeling met leveranciers gebruik je DSers, de opvolger van Oberlo, of alternatieven als CJ Dropshipping en AutoDS. Voor de marketing draait het op TikTok met eigen filmpjes of op betaalde advertenties via Meta.

Daarnaast heb je in Nederland gewoon een inschrijving bij de Kamer van Koophandel nodig en een btw-nummer, en moet je webshop voldoen aan de normale regels voor consumentenverkoop.

Wat dropshipping werkelijk is

Het is geen verdienmodel maar een logistieke methode, en dat onderscheid verklaart waarom zoveel mensen erop stuklopen. Wie het als verdienmodel ziet, verwacht winst uit het model zelf. Die zit er niet in: de winst komt uit marketing die goedkoper klanten binnenhaalt dan je marge groot is.

Waar het wel uitstekend voor werkt is marktonderzoek zonder voorraadrisico. Je test of een product aanslaat zonder duizenden euro’s vooruit te betalen. Blijkt het te lopen, dan is de logische vervolgstap om het in bulk in te kopen en vanuit een Nederlands magazijn te leveren. Betere marges, snellere levering, tevreden klanten, en je hebt dan meteen de EU-verantwoordelijkheid netjes geregeld.

Dat is minder aantrekkelijk dan het verhaal van de laptop op het strand, maar het is wel de route waarlangs de mensen die er iets mee verdienen daadwerkelijk zijn gekomen.